Plebiscyt się skończył, Plebiscyt się zaczął

Za nami jubileuszowy Plebiscyt. Skoro dobrnęliśmy, mimo niezbyt pomyślnych wiatrów dla country, do dziesiątki, to chyba można powiedzieć, że przedsięwzięcie zweryfikowały lata i jest ono obecnie stałym punktem countrowego roku. Dla mnie osobiście to spora satysfakcja, bo przecież pierwszą edycję przeprowadziłem zupełnie sam, dyplomy wręczałem zwycięzcom w kuluarach imprez, czasami organizatorzy wpuszczali mnie na scenę jako dodatek podkreślający walory nagradzanego wykonawcy. Oczywiście potem już były Polskie Gale Country, ale nawet wtedy plebiscytowe działania to była przede wszystkim moja działka, a że Internet nie był jeszcze powszechny, dostarczałem zajęcia Poczcie Polskiej, przez co listonosz z początku mnie mniej lubił, ale z czasem sam się Dyliżansami zainteresował. Piszę o tym nie tylko dlatego, że to przyjemne wspomnienia, ale także żeby uzmysłowić sobie i innym, że dość długą drogę przeszliśmy i sporo się na niej nauczyliśmy.

Plebiscyt bowiem przez te lata ewoluował szukając najodpowiedniejszej i najsprawiedliwszej formuły. Próbowaliśmy wielu różnych sposobów; a to nominacje ustalała złożona ze specjalistów kapituła, a to ograniczaliśmy głosowanie tylko do osób prenumerujących Dyliżans, wszystko po to by jednak postawić na pełną demokrację i oddać wszystko w ręce fanów. Można było to zrobić nie bojąc się już wielokrotnych głosowań, bywających zmorą za papierowo-listowych czasów, bo komputer takie sztucznie generowane głosy z łatwością wychwytuje, choć nie potrafi jeszcze odróżniać tych prawdziwych od tych oddanych przez przymuszonych w łapance bliższych i dawnych krewnych, tudzież znajomych. O powściągliwość i zachowanie przyzwoitości w takich stadnych działaniach apelowałem wielokrotnie i muszę w tym roku zauważyć, że granice zdrowego rozsądku nie zostały przekroczone, a ciekawostką jest to, że tym więcej takich martwych głosujących dusz się pojawiało, im niższa była pozycja kandydujących, oczywiście wedle ogólnego odczucia. Po wynikach też widać, że przypadkowych laureatów w Plebiscycie nie było. Oczywiście wielu pretendujących prezentuje bardzo podobny poziom artystyczny i decydują w takich przypadkach sympatie fanów, stąd też wolę mówić, że wybieramy w plebiscycie raczej to, co najpopularniejsze, nie zaś to, co najlepsze - jeśli popularność pokrywa się z artystycznymi wartościami, tym lepiej.

Chciałem przy okazji podziękować wszystkim głosującym (a było ich niemal 2000), a w szczególności tym, którzy nie tylko oddali swoje głosy, ale także na countrowych internetowych forach prowadzili dyskusje. Głosowanie głosowaniem, ale może nawet bardziej liczą się opinie fanów, zwłaszcza, że przecież media raczej o country po polsku nie mówią i tyle naszego, ile sami wyprodukujemy, znaczy napiszemy. Bardzo bym do kontynuowania takich dyskusji zachęcał również teraz, bo przecież jeszcze przed końcem Dyliżansów 2009 zaczęły się te 2010 i już można pierwsze jaskółki tegoroczne zauważyć. Przykładem niech będzie Marcin Rybczyński i jego znakomite wykonanie Crazy na koncercie galowym. Zaczynam się poważnie zastanawiać, czy nie przywrócić w tym roku kategorii Wykonanie standardu country, bo przemawia za tym jeszcze wiele innych argumentów, a przeciwwagą byłby tylko regulaminowy wymóg nagrania takiego wykonania. Sprawa rzeczywiście do bardzo poważnego rozważenia. Co do regulaminu, to Plebiscyt się doczekał spisania go w sposób fachowy i choć tej naprawdę wielkiej sztuki w ściśle określone ramki ująć się nie da, to jednak porządek mamy.

Wspomnę też, że wszelkie sugestie internautów zawsze wnikliwie rozważamy. Powtórzę po raz już nie wiadomo który, że całość idei będzie miała tylko wtedy sens, jeśli zdecydowana większość countrowych fanów będzie ją uważała za swoją. Nie znaczy to oczywiście, że organizatorzy mogą uwzględnić wszystkie, czasami sprzeczne ze sobą, koncepcje.

Znajdą się też zawsze niezadowoleni. Chyba nie ma plebiscytu, którego wyniki, a nawet samo istnienie, wzbudzałyby powszechny entuzjazm. Przez te minione dziesięć edycji zdarzało mi się wielokrotnie polemizować z krytykami, czasami na tyle konstruktywnie, że włączali się takowi do współdziałania, co cieszyło, bo najgorsza z tego co pamiętam z dzieciństwa była obowiązująca powszechnie jednomyślność. W jednej z internetowych dyskusji padały procenty trafności oddanych głosów. Oczywiście plebiscyt to nie totolotek i nie chodzi o to, by wytypować wyniki, lecz by się do nich przyczynić, ale procentem trafności można mierzyć zadowolenie z efektu. Podam więc własny: 58%, co znaczy, że na 12 kategorii 7 było po mojej myśli. Co do pozostałych pięciu werdykt ogółu przyjmuję z pokorą, choć swoich przekonań nie zmieniam. Naprawdę czasami szkoda, że zwycięzca bywa tylko jeden, zwłaszcza jeśli chodzi o albumy czy piosenki, które już zazwyczaj drugiej szansy nie dostają.

Jeśli wspomniałem o piosenkach, to trochę prywaty. Jestem w o tyle niezręcznej sytuacji, że zdarza się, że kandydują w Plebiscycie piosenki z moimi tekstami. Dostawały nawet nominacje, a w tym roku tę pierwszą nagrodę. Jest mi bardzo miło z tego powodu. Jeszcze bardziej mi miło, że organizatorzy, bez mojego udziału w tym przypadku, uhonorowali obu autorów piosenki, w tym mnie – autora tekstu. Nie ma z tym problemu, kiedy wygrywa piosenka barda piszącego i tekst i muzykę. W pozostałych przypadkach chwała trafia najczęściej do wykonawcy, a autorzy pozostają w cieniu. Takie publiczne uznanie, to jeden z nielicznych momentów, kiedy autorzy wychodzą z ukrycia. Podziękowałem za to na Gali zwłaszcza w imieniu tekściarzy, jakby tych gorszych w mniemaniu niektórych. A przecież w country po naszemu tych, którzy zajmują się tylko pisaniem tekstów można policzyć na palcach jednej ręki. Powtarza się przy tym, że piosenka country to przede wszystkim tekst – ironia losu.

Plebiscyt rzecz jasna nie może docenić wszystkich. Pojedynczo możemy uhonorować choćby instrumentalistów, których mamy przecież wielu bardzo dobrych, nagroda dla wokalistów pomija istniejącą kiedyś kategorię wykonanie, bardzo mi brakuje też nagrody za współpracę wokalną, w tym roku pasowałoby też wyróżnienie dla artysty dekady, o wykonaniu standardu już wspominałem. Sporo przed nami, oby tylko finansowa proza pozwoliła na dalszą ewolucję, a nie ograniczanie kosztów.

Oby z każdym rokiem było teraz już tylko lepiej. Plebiscyt, mam nadzieję, coraz bardziej będzie mobilizował fanów i artystów, a koncerty galowe - oby stały się wydarzeniami zauważanymi nie tylko przez countrowe środowisko. Mrągowski Piknik i inne countrowe imprezy przyciągają kolorytem i atmosferą, countrowa gala powinna prezentować to, co w country po naszemu najlepsze, niejako w pigułce i przekonywać do wartości artystycznych ulubionej przez nas muzyki. Takie będą gale, jakie będą nadchodzące lata. Pracujmy więc na jak najlepsze efekty wszyscy.

Woźnica Dyliżansu

» powrót

Komentarze i recenzje

Książka skarg i wniosków

Kontakt

SZUKAJ W PORTALU

POLECAMY